Αξιολόγηση Χρήστη:  / 0
ΧειρότεροΚαλύτερο 

ΑΛΦΑ – ΙΔΕΑ = ΓΡΑΦΕΙ  ΙΣΤΟΡΙΑ

‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

Η ομάδα Ιδέα στο koutipandoras.gr: «Θέλουμε να επαναφέρουμε το θέατρο σε μια λαϊκή βάση»

Κάνουν τις παραστάσεις τους παιχνίδι και πιστεύουν στη χαρά του πειραματισμού και του αυτοσχεδιασμού. Ονειρεύονται ένα θέατρο που δεν κλείνει τις πόρτες του στο ευρύ κοινό, που βρίσκεται σε ανοιχτό διάλογο με την κοινωνία και τις γειτονιές, που υπερασπίζεται την έμπρακτη αλληλεγγύη και επικοινωνία.

Με αφορμή τα παραπάνω, ο Κώστας Γάκης, η Αθηνά Μουστάκα και ο Κωνσταντίνος Μπιμπής, μίλησαν στο koutipandoras.gr για τη νέα δουλειά που ετοιμάζουν με ενθουσιασμό, για τις παραστάσεις τους που αγαπήθηκαν και ταξίδεψαν σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά και για την περιπέτεια της διαχείρισης του θεάτρου Άλφα Ιδέα. «Έτσι λοιπόν εμείς πιστεύουμε σ' ένα θέατρο που ανιχνεύει και πειραματίζεται με στόχο το ευρύ κοινό και όλο το φάσμα της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτό είναι το όνειρο μας, ενώ παράλληλα διατηρούμε πάντα φυσικά το δικαίωμα της αποτυχίας», υποστηρίζουν. 

Συνέντευξη στην Ηλέκτρα Ζαργάνη

Ποια είναι η ομάδα Ιδέα και με ποιο σκοπό/αποστολή δημιουργήθηκε;

Αθηνά Μουστάκα: Mια μέρα σε μια πλατεία τρία παιδιά συναντήθηκαν να παίξουν. Κάπως έτσι την έχω στο μυαλό μου την ομάδα αυτή. Σαν τα παιδιά που χύνονται στις πλατείες γεμάτα αυθορμητισμό και έγνοια μόνο για το παιχνίδι. Έτοιμα να ματώσουν τα γόνατα τους στα χαλίκια και να ριχτούν στην απόλυτη χαρά του κυνηγητού. Αυτή η ομάδα δημιουργήθηκε με σκοπό να κάνουμε θέατρο και να παίζουμε δημιουργώντας ένα όμορφο παιχνίδι.

Είναι εύκολο να διαχειρίζεται μία ομάδα ένα δικό της θέατρο; Ποιες δυσκολίες υπάρχουν και τι σας κάνει να επιμένετε και να διατηρείτε ζωντανή την έμπνευση σας;

Κώστας Γάκης: Ένα τόσο μεγάλο εγχείρημα έχει σίγουρα τις δυσκολίες του αλλά είναι τόσο μεγάλος ο ενθουσιασμός που επικρατεί στις πρόβες, στις παραστάσεις, στα σεμινάρια του θεάτρου μας, στα live, στις πυρετώδεις συναντήσεις σχεδιασμού, στα ξενύχτια που απλώς έχουμε ξεχαστεί στο θέατρο και παίζουμε μουσικές ή διαβάζουμε ποιήματα που οποιοδήποτε οργανωτικό ή άλλο άχαρο βάρος ξεχνιέται. Εξάλλου έχουμε ισχυρούς συμμάχους ως ομάδα. Ο Λευτέρης Πλασκοβίτης είναι μαζί μας από το ξεκίνημα του ταξιδιού μας και με μαεστρία διαχειρίζεται το κομμάτι της οργάνωσης και εκτέλεσης παραγωγής. Ο Αριών Βείζι είναι καταπληκτικός stage manager και λύνει πάντα τα άλυτα. Ο Αντώνης Κοκκολάκης στην επικοινωνία και ο Χρήστος Τζίφας εσωτερικός μας συνεργάτης κάνει καταπληκτική δουλειά στο "άνοιγμα" του θεάτρου μας στην πόλη. Ο Στέλιος Πλασκασοβίτης, ο υπεύθυνος φωτισμού δίνει τα φώτα του σε στιγμές που βαδίζουμε στα τυφλά. Με τέτοιους συμμάχους η περιπέτεια της διαχείρισης ενός θεάτρου γίνεται περίπατος.

Ως ομάδα ιδέα, έχετε στόχο να επαναφέρετε το θέατρο σε μία λαϊκή βάση. Πως προσδιορίζεται αυτή η επιθυμία σας και πως μπορεί να "δέσει" με το φρέσκο και πειραματικό θέατρο που προτάσσετε;

Κωνσταντίνος Μπιμπής: Η επιθυμία μας αυτή έχει να κάνει με μια σκληρή πραγματικότητα. Ο κόσμος και ειδικότερα η συντριπτική πλειοψηφία των νέων έχει απομακρυνθεί από το θέατρο. Τους έχουμε απομακρύνει εμείς. Τα τελευταία αρκετά χρόνια οι καλλιτέχνες που πραγματικά τους βασανίζει η τέχνη του θεάτρου έχουν γυρίσει την πλάτη στο ευρύ κοινό, βαυκαλίζονται, δημιουργούν στρυφνές και σιβυλλικές παραστάσεις, ανιχνεύουν κάποιες νέες φόρμες θεάτρου που αφορούν μόνο τους συναδέλφους και τους καλλιτέχνες. Αυτό για μας είναι ανεπίτρεπτο. Όταν δημιουργείς μια παράσταση για ολίγους κάποιον απομακρύνεις από το θέατρο και τον στέλνεις πίσω στα εύπεπτα και αναλώσιμα θεάματα για τον απλούστατο λόγο πως εκεί αισθάνεται ασφάλεια. Αισθάνεται ίσος ανάμεσα σε ίσους. Αν παραδείγματος χάριν με πάρεις εμένα και με βάλεις μέσα σε ένα συνέδριο κβαντικής φυσικής, με διάφορους διδάκτορες που θα συνομιλούν, πολύ γρήγορα θα αισθανθώ λίγος, ανεπαρκής και ξένος. Έτσι η θα φύγω τρέχοντας ή θα καμωθώ πως κάτι ξέρω καταφεύγοντας σε αοριστίες. Και τα δύο δε θα ωφελήσουν ούτε εμένα ούτε την επιστήμη. Έτσι λοιπόν εμείς πιστεύουμε σ' ένα θέατρο που ανιχνεύει και πειραματίζεται με στόχο το ευρύ κοινό και όλο το φάσμα της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτό είναι το όνειρο μας, ενώ παράλληλα διατηρούμε πάντα φυσικά το δικαίωμα της αποτυχίας.

Το θέατρο Άλφα Ιδέα βρίσκεται σε μία ιστορική γειτονιά, στην καρδιά της Αθήνας. Πιστεύετε ότι υπάρχει σύνδεση/ αλληλεπίδραση με τον κόσμο που ζει και κινείται σε αυτήν;

Κώστας Γάκης: Είναι εξαιρετικά συγκινητικό να διαχειρίζεσαι ένα θέατρο μέσα στο οποίο μεγαλούργησαν ο Στέφανος Ληναίος και η Έλλη Φωτίου, άνθρωποι που ύψωσαν αυχένα απέναντι στη δικτατορία αλλά και σε προφανείς φαυλότητες της μεταπολίτευσης. Είναι εξαιρετικά συγκινητικό να βγαίνεις από το θέατρο και να βλέπεις την πύλη του Πολυτεχνείου. Νιώθουμε κομμάτι μιας ολοζώντανης γωνιάς της πόλης, μιας περιοχής που βρίσκεται σε διαρκή κίνηση και ενέργεια. Στη γωνία Πατησίων και Στουρνάρη συναντιούνται και αλληλεπιδρούν άνθρωποι διαφορετικών πολιτικών αντιλήψεων, εθνοτήτων, επαγγελμάτων, τάξεων. Όλη αυτή η ζύμωση δεν μπορεί να μας αφήσει ανεπηρέαστους. Τα έργα μας μιλούν για έμπρακτη αλληλεγγύη, για ελευθερία, για γεφύρωση και βαθειά σύνδεση μεταξύ των ανθρώπων. Με το έργο "Λαλιές του κόσμου θαυμαστές" καλέσαμε ανθρώπους από κάθε γωνιά της γης να μας πουν τις ιστορίες τους, με την ομάδα θεάτρου δρόμου που δημιουργούμε καταλαμβάνουμε ως ξαφνικό θέατρο δημόσιους χώρους, με τα σεμινάρια documentary αναζητούμε ιστορίες ανθρώπων που κατάγονται από άλλους τόπους της Ελλάδας και ζουν στην Αθήνα. Κρατάμε έτσι τη μνήμη ζωντανή και τη γέφυρα διαλόγου ανοιχτή και φιλόξενη σε όλους όσους αγαπούν να προσφέρουν.

Οι παραστάσεις σας βασίζονται σε λόγο, κίνηση, μουσική. Με ποιον τρόπο συνδυάζετε όλα αυτά τα στοιχεία;

Κώστας Γάκης: Με τον πιο αυθόρμητο! Και οι τρεις συμβάλλουμε άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο στη συγγραφή των κειμένων μας, στις σκηνοθετικές επιλογές, στο κομμάτι της κινησιολογίας και σε όλα τα επίπεδα δουλειάς. Υπάρχει μια καταπληκτική αλληλοσυμπλήρωση στο κομμάτι της δημιουργικότητας πάνω στα έργα που δημιουργούμε.

Ποιο είναι το θέατρο που αγαπάτε και υπερασπίζεστε;

Κώστας Γάκης: Θέλουμε ως ομάδα να επαναφέρουμε το θέατρο σε μια λαϊκή βάση. Μας ενδιαφέρει ο κάθε θεατής ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης, επαγγέλματος και ηλικίας να κατανοεί πλήρως την ιστορία που αφηγούμαστε και να μην αισθάνεται “αμύητος”. Δεν απευθυνόμαστε σε κοινό ειδημόνων και θεατράνθρωπων. Αντιθέτως επιθυμούμε οι πειραματισμοί μας πάνω στα θεατρικά κείμενα να διέπονται από κοινή λογική και ξεκάθαρα νοήματα, μηνύματα, σήματα. Ταυτόχρονα έχουμε ως στόχο ο θεατής στις παραστάσεις μας να δονείται από τους συγκινησιακούς κραδασμούς που εκπέμπουμε με το λόγο, τη κίνηση και τη μουσική μας. Μας ενδιαφέρει η δημιουργία παραστάσεων που κρατούν σε εγρήγορση τη συναισθηματική νοημοσύνη του κοινού, παραστάσεις αισθητηριακών ξυπνημάτων και συγκινησιακών φορτίσεων, που μετακινούν το θεατή σε μια νέα, ανάγλυφη πραγματικότητα η οποία μέσω καθαρών μηνυμάτων και ισχυρών συναισθημάτων τον ξεπλένει από τη σκόνη της καθημερινότητας.

Η παράσταση Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2 ανεβαίνει για πέμπτο χρόνο και έχει σημειώσει μέχρι τώρα τεράστια επιτυχία. Τι αποκομίσατε από το μέχρι τώρα ταξίδι της και πάνω σε ποια συστατικά χτίστηκε;

Κώστας Γάκης: Η παράσταση αυτή ήταν το εφαλτήριο για όλα τα υπέροχα που ακολούθησαν. Μας σύστησε στο ευρύ κοινό και παίχτηκε στις σκηνές όλου του κόσμου. Συνδεθήκαμε με καλλιτέχνες από την Ισπανία, την Πορτογαλία, το Μεξικό και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ανταλλάξαμε μαζί τους εμπειρίες, συνδημιουργήσαμε και ονειρευτήκαμε ένα καλλιτεχνικό δίκτυο ομάδων από όλη την υφήλιο που λειτουργούν έξω από μια λογική ιδρυμάτων, ελιτισμού και στείρου αισθητισμού. Στη Ελλάδα ταξιδέψαμε παντού, κάναμε σεμινάρια σε άλλες πόλεις, νιώσαμε έναν άλλο παλμό, ένα καθαρό αεράκι φύσαγε κάθε φορά που ανταμώναμε μια άλλη θεατρική ομάδα που παλεύει να κάνει τέχνη σε ένα μικρό χωριό στην Ικαρία ή σε ένα μικρό αυτοσχέδιο θέατρο στην Πάτρα ή στα Γιάννενα. Αλλά και με την επόμενη δουλεία μας που φέτος μπαίνει στον τρίτο χρόνο της "Το δέντρο του Οιδίποδα" ζήσαμε απίστευτες στιγμές όπως το ταξίδι στη μακρινή Κορέα και φυσικά το βραβείο "Δημήτρης Χορν" για το ρόλο του Οιδίποδα στον Κωνσταντίνο Μπιμπή. Και τα δυο αυτά έργα που συνεχίζονται είναι έργα ταυτότητας για την ομάδα μας, έργα που βρίσκονται διαρκώς σε εξέλιξη και αλλάζουν μορφή κάθε φορά που παριστάνονται καθώς ο αυτοσχεδιασμός και η διαρκής ανάγκη για μικρές σκηνικές αλλαγές ουσίας είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ομάδα μας.

Ποιες παραστάσεις θα ανέβουν τη σεζόν που ξεκινάει και ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας;

Θα συνεχιστεί η μεγάλη μας αγάπη και επιτυχία που δε στερεύει ποτέ, το "Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2" για όλες τις Τετάρτες της σεζόν, όπως και "Το δέντρο του Οιδίποδα" που μου χάρισε το βραβείο Χορν 2017 για πολύ λίγες παραστάσεις. Ο θεατρικός μας πυρετός τώρα αφορά στον "Υπηρέτη δύο αφεντάδων" που είναι και η καινούρια μας παραγωγή. Με τρέλα, πολλή δουλειά και συγκέντρωση μελετάμε το ύφος της Κομέντια, πειραματιζόμαστε μ ' αυτό και δημιουργούμε μια σκηνική φάρσα εμπλουτισμένη με το δικό μας ύφος, με στοιχεία από το βουβό κινηματογράφο, με πολύ γέλιο και μ'έναν γλυκόπικρο προβληματισμό για το τι σημαίνει υπηρετώ και διαφεντεύω. Το θέατρο μας συνολικά θα στεγάσει φέτος 13 παραγωγές σημαντικών θεατρικών φωνών του τόπου μας.

Πιστεύετε ότι το θέατρο έχει καταφέρει να αντέξει αυτή την εποχή; Υπάρχουν νέες προτάσεις, φρέσκες ιδέες, πράγματα που αναδεικνύουν την αξία και την αποστολή του θεάτρου;

Κωνσταντίνος Μπιμπής: Το θέατρο κόντρα στον άνεμο αντέχει ναι. Το ζήτημα όμως κατά τη γνώμη μου δεν είναι να αντέχει αλλά να πρωτοστατεί, να εμπνέει, να επηρεάζει, να αλλάζει ζωές, να προκαλεί προβλήματα στην εκάστοτε κοινωνικοπολιτική αναλγησία. Υπάρχει στη χώρα μας μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα θεατρική ζύμωση, πάρα πολλές φωνές που κάτι έχουν να πουν, να εκφράσουν. Παραμένουμε ωστόσο λίγο δειλοί και λίγο άτολμοι. Σαν να μην έχουμε και εμείς οι ίδιοι αντιληφθεί την αδιαπραγμάτευτη δύναμη του θεάτρου ν αλλάξει τον κόσμο. Ελπίζω να το καταλάβουμε βιωματικά πριν να' ναι αργά

Το θέατρο πιστεύετε ότι συνδέεται με τις κοινωνικές σχέσεις, την βιωμένη πραγματικότητα, το πολιτικό υπόβαθρο;

Αθήνα Μουστάκα : "Φυσικά όλα αυτά έχουν σχέση αν σκεφτεί κανείς ότι το θέατρο αντλεί το υλικό του από την πραγματικότητα και διαπραγματεύεται τις ανθρώπινες σχέσεις, τις κοινωνικές δομές και τις υπαρξιακές ανησυχίες. Αυτό το διαπιστώνουμε από το αρχαίο θέατρο έως και το σύγχρονο ρεπερτόριο.

Ποια είναι η επιθυμία σας, η ευχή σας για τη σεζόν που ξεκινάει; Και ποια είναι αυτά που θα θέλατε να αλλάξουν;

Αθηνά Μουστάκα : Θα δανειστώ μια επιθυμία και μια ευχή που μου έκανε ένας αγαπημένος φίλος και με συγκίνησε πολύ. “Εύχομαι ότι επιθυμούμε να γινόμαστε. ”Ότι κι αν σημαίνει αυτό, όπως και να εξελισσόμαστε μέσα στο χρόνο. Αυτό που επιθυμώ να αλλάξει είναι να αφήσουμε τα λόγια να πνιγούν μέσα στο σκοτάδι και οι πράξεις να λάμψουν.

==================================================================